Mala istorijska biblioteka

Share
avatar

Posts : 5402
Join date : 2015-11-22

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by Gargantua on Sat Sep 02, 2017 11:47 am

No Country wrote:
Gargantua wrote:
Imam još jedan argument - Vučićev rezultat je veoma konzistentan sa Nikolićevim rezultatima 2004, 08, 12 (manje-više, ne tražimo ne znam kakvu preciznost broja). Gledajući tako podrška njemu nije ništa veća nego podrška Tomi u onome što je bio jasno višepartijski sistem, rekoh i da je manje glasova uzeo nego Toma 2008. Kolaps se dešava na nekoj drugoj strani i na nekim drugim temama, gore sam kratko i šturo napisao gde.
Добро си то горе написао, али овде грешиш: јесте Вучић развалио опозицију, то је његово дело.

Да подвучемо црту: имамо један веома стабилан систем, са корумпираном и скаредно неспособном влашћу, најгоре и најодвратније медије на свету, пропалу економију, европске интеграције у које више нико не верује, и цинично и незаинтересовано грађанство. Од опозиције имамо неколико кловнова, а Бели није највећи међу њима. То су све директни резултати Вучићевих надљудских напора. Е сад, код Милошевића је макар постојао тај митски оквир, т.ј. драматуршки лук, ту су се ослобађале "свете српске" а богами и неке друге земље, другим речима то је морало да се једног дана заврши. Ово Вучићево може у бескрајон. А са собом полако мења, мрви и читаво друштво, ево сам горе скицирао како.

Mislim da nisu samo rezultati direktnih Vučićevih napora, da ima i dovoljno mnogo drugih pojava. Ne objašnjava pojava i delovanje Vučića sve to.

I kod Vučića postoji mitska pojava, doduše nekoliko mitskih pojava - borba protiv korupcije, štednja za bolje sutra, rast za dve godine. Drugačiji su mitovi i drugačije su okolnosti ali se i ovi mitovi troše. Štaviše, sama činjenica da ih je više i da su sukcesivni, tj da mora da ih nudi na svake 2 godine, dovoljno govori u prilog tome da se Vučićevo itekako troši, samo se troši u drugačijem obliku i na drugačiji način nego Miloševićevo.
avatar

Posts : 11203
Join date : 2012-02-12
Location : сваки свога убијте субашу

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by паће on Sat Sep 02, 2017 11:52 am

Меншчини да је он већ месецима у неком врзином колу, где не сме да дочека да се једно потроши већ бесомучно испаљује стално нешто ново, јер ако стане усраће се.

Можда је и боље тако, у вечитој бризи за садржај јутарње штампе и вечерње телевизије мора да не стиже да се много бави државним пословима, па држава таљига по инерцији. Ко зна колику штету би направио да се позабави њом.


_____
памтим савршено - не сећам се кад сам последњи пут нешто заборавио
They say you can't have a cake and eat it too. Then they say "have a cake".
avatar

Posts : 5068
Join date : 2015-05-16

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by No Country on Sat Sep 02, 2017 6:29 pm

Gargantua wrote:
No Country wrote:
Добро си то горе написао, али овде грешиш: јесте Вучић развалио опозицију, то је његово дело.

Да подвучемо црту: имамо један веома стабилан систем, са корумпираном и скаредно неспособном влашћу, најгоре и најодвратније медије на свету, пропалу економију, европске интеграције у које више нико не верује, и цинично и незаинтересовано грађанство. Од опозиције имамо неколико кловнова, а Бели није највећи међу њима. То су све директни резултати Вучићевих надљудских напора. Е сад, код Милошевића је макар постојао тај митски оквир, т.ј. драматуршки лук, ту су се ослобађале "свете српске" а богами и неке друге земље, другим речима то је морало да се једног дана заврши. Ово Вучићево може у бескрајон. А са собом полако мења, мрви и читаво друштво, ево сам горе скицирао како.

Mislim da nisu samo rezultati direktnih Vučićevih napora, da ima i dovoljno mnogo drugih pojava. Ne objašnjava pojava i delovanje Vučića sve to.

I kod Vučića postoji mitska pojava, doduše nekoliko mitskih pojava - borba protiv korupcije, štednja za bolje sutra, rast za dve godine. Drugačiji su mitovi i drugačije su okolnosti ali se i ovi mitovi troše. Štaviše, sama činjenica da ih je više i da su sukcesivni, tj da mora da ih nudi na svake 2 godine, dovoljno govori u prilog tome da se Vučićevo itekako troši, samo se troši u drugačijem obliku i na drugačiji način nego Miloševićevo.
Било би добро да си овде у праву, и на дужу стазу сигурно јеси - ничија није горела до зоре. Међутим ти наративи на којима је Вучић дојахао, мит о његовом поштењу и мит о томе да ће да похапси "жуте"/ искорени корупцију - то је све одавно развејано. Ал' њему ништа. Зашто? Зато што нема ко да проблематизује његове неуспехе, лажи, крађе и свакодневне будалаштине. У међувремену се одиграо управо тај процес око кога се расправљамо, где се друштво у целини удаљило од демократије, опозиција је ирелевантна, медији се баве производњом буке, грађанство је убијено у појам. Вучић је игрицу превео на следећи ниво, где сад важе нека друга правила. И далеко било да је у питању само Вучић: исти процес напуштања либералне демократије смо гледали и у Русији, Турској, Мађарској, да не помињем разна арапска пролећа. Америка нај(не)озбиљније разматра варијанту.

А да не идемо дубље у историју.
avatar

Posts : 4016
Join date : 2012-02-10
Location : Auvergne-Rhône-Alpes

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by Hubert de Montmirail on Wed Sep 13, 2017 11:34 am

Dobio sam danas pristup fakultetskoj bazi podataka i arhivi novina i casopisa...

Ako nekog nesto zanima, nek se javi.


_____
Que trépasse si je faiblis!
avatar

Posts : 5402
Join date : 2015-11-22

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by Gargantua on Tue Oct 17, 2017 10:33 am

Možda je ovde najbolje:




Krivotvorina, a ne historija

Ivo Banac

Spoiler:

Kad je Stanoje Stanojević 1908. godine objavio svoju Istoriju srpskog naroda, prvi zaokruženi domaći pokušaj takve vrste, on je, kao bečki doktorand Jirečeka i Jagića, koji se usavršavao u Leipzigu, Peterburgu, Moskvi, Istanbulu i Münchenu, ne samo bio na razini ondašnjih svjetskih historiografskih trendova, nego ih je po mnogo čemu i nadilazio. Premda nema nikakve sumnje da je djelovao unutar srpske nacionalne paradigme, pa je za njega Bosna bila „srpska oblast“, Stanojević je polazio od neorganskog razvoja srpskog imena: „Sva ta tri državna središta [bugarsko, srpsko i hrvatsko] radila su odmah od početka, i svesno i instinktivno, na tome, da okupe oko sebe, da vežu i podčine sebi više od onih okolnih plemena, koja još nisu bila ni politički ni etnički pokorena. A početkom IX. veka bilo je svuda, oko već proširenog srpskog plemena, još dosta plemena, koja su etnički još uvek bila samostalna. Tako ceo jug Balkanskog Poluostrva, naseljen Slovenima sa donjega Dunava, još nije bio ušao, ni u politički ni u etnički, sastav ni bugarske ni srpske države. Isto su se tako i plemena u Podunavlju i Posavini i neka plemena u primorju, još uvek držala ili svoga zajedničkog slovenskog imena ili svojih plemenskih i pokrajinskih imena“ (41-42).

Više od stotinu godina kasnije, nakon uspona i propasti dvije jugoslavenske države, nakon dva svjetska i jednog regionalnog rata, pred nama je pokušaj povijesnog legitimiranja Republike Srpske, jedne frankenštajnovske države, koju autori, Čedomir Antić i Nenad Kecmanović, predstavljaju kao „državu ograničenog suvereniteta sa samostalnošću većom od bilo koje druge savremene jedinice neke složene države u Evropi“. Ta i takva država, vele oni, „ima nacionalnu istoriju koja je dio istorije srpskog naroda i seže jedanaest vijekova u prošlost“ (32). No, ona po njima ima i budućnost kao posve nezavisna država, koja će, jer „podsjeća na državu Izrael u prvim godinama njenog postojanja“ (27), zacijelo u budućnosti biti teritorijalno zaokružena i poprimiti znatno manje frankenštajnovski izgled. Njihov napor je zapečaćen muhurom akademika Darka Tanaskovića, orijentalista i diplomata, koji sasvim otvoreno pruža ključ poduhvata i konstatira, da „država, i kad poseduje sve druge atribute državnosti, nije potpuna bez zapisane istorije“, a ona se (jer tako, izgleda, mora biti) uvijek podvrgava revizijama „u skladu s potrebama vladajuće državne ideologije i politike datog vremena“ ( 9).

Što se, dakle, pored Republike Srpske, dogodilo sa srpskim pretenzijama na Bosnu i Hercegovinu od Stanojevića do Antića i Kecmanovića? Pretjerivanja o prednostima suvremene visokorazvijene civilizacije zacijelo se neće do kraja potrošiti zaključkom da je Stanojevićeva mjera otmjenija i uvjerljivija. To nije zato što je Stanojević manje nacionalist od Antića i Kecmanovića. On je samo obrazovaniji i pošteniji te, što nije nevažno, u skladu s povijesnim razmišljanjem svoga vremena. Evo klasičnog primjera, na kojemu se i danas lome koplja: u Stanojevićevo vrijeme pitanje srednjovjekovne „Crkve bosanske“ tumačeno je po „bogumilskoj tezi“ Franje Račkoga (1869-1870), što Stanojević vjerno odražava („Prosta i jasna u svojim principima, koji su imali mnogo komunističkih i anarhističkih primesa, bogomilska se jeres u ono doba raširila jako i u Raškoj i u Bosni“, 92).

Danas je „bogumilsku tezu“ vrlo teško zastupati. Postoji golema literatura koja osporava heretičnost „Crkve bosanske“, a ovdje je potpuno ignorirana. Još teže je zastupati stariju tezu Božidara Petranovića (1867), koju je kasnije prihvatio i Vaso Glušac (1924), da je „Crkva bosanska“ zapravo pravoslavna. No, to nije prepreka za Antića i Kecmanovića. Na osnovu dva citata iz knjižice Dušana T. Batakovića The Serbs of Bosnia and Hercegovina (Pariz, 1996) oni se dvoume između mogućnosti da je riječ o „pravoslavnoj sekti“ bogumila ili, pak, o patarenskim heretičkim prebjezima iz Italije, da bi uz pomoć još dva citata, ovaj put iz Enciklopedije pravoslavlja, knj. 3 (Beograd, 2002) i jednog članka Branka Letića, zaključili da je ipak riječ o pravoslavnoj zajednici, koja je „izolovana tokom godina, ušla u jeres“ (str. 48), jer je Kulin držao „pravoslavne pisare“, a i papa ga je nazivao šizmatikom, dakle pravoslavnim.

Ovdje nije riječ o slučajnom neznanju nego o svjesnim krivotvorinama. Budući da je u srednjovjekovnom dijelu knjige teško zaobići Johna V. A. Finea, profesora povijesti na Sveučilištu Michigan, Ann Arbor, autora dvotomne povijesti srednjovjekovnog Balkana (The Early Medieval Balkans /1983/, The Late Medieval Balkans /1987/), Antić i Kecmanović, koji drže do sebe, to i ne pokušavaju. Oni citiraju prvi svezak Fineove sinteze, ali ne i drugi u kojemu se iznosi Fineova teza (dijelom preuzeta od Jaroslava Šidaka /1940/, koju je Fine razradio u ranijoj knjizi (Bosnian Church: A New Interpretation, 1975). Fine zastupa tumačenje da je „Bosna bila nominalno katolička i pod jurisdikcijom dubrovačkog nadbiskupa“ te da su bosanski katolici, „premda pod papom, koji je drugdje insistirao na latinskom jeziku u bogoslužju – koristili slavensku liturgiju“ (Fine 1987, 18). On izrijekom odbacuje tumačenja da je „Crkva bosanska“ bila dualistička ili uopće heretička te veli da su „glavne mane bosanskog katolicizma onda [1203] i kasnije po svemu proizlazile ne iz posebnih heretičkih utjecaja nego, umjesto toga, iz neznanja“ (Fine 1987, 147).

Ne samo da Antić i Kecmanović ignoriraju Fineove stavove, kao uostalom i sva druga recentna tumačenja „Crkve bosanske“, nego oni idu i dalje i polemiziraju s tezom da se „hrišćanstvo, za razliku od okolnih zemalja, nije proširilo u Bosni prije pojave ‘krstjana’“(b. 40, 48), dakle, pripadnika „Crkve bosanske“. Navode da je ova teza zastupljena „u djelu nastalom za vrijeme građanskog rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995)“ te navode knjigu M[ark] Pinson, The Muslims of Bosnia-Herzegovina (1994), ali bez broja inkriminiranog pasusa. I, doista, na str. 4. dotične knjige, u članku o srednjovjekovnim i otomanskim korijenima moderne Bosne, naći će se i ova rečenica: „Bosna, koja se nalazi između [katoličkih i pravoslavnih prostora], često se nazivlje stjecištem Istoka i Zapada. No, zbog svog planinskog tla i loših komunikacija, više je bila ničijom zemljom između dva svijeta“. Dakle, nema govora o tomu da u Bosni kršćanstva nije bilo prije „Crkve bosanske“, ali ono je kroz cijelo srednjovjekovlje bilo „nominalno katoličko“ i vrlo „primitivno“. Budući da je riječ o Fineovim tumačenjima, ne čudi što je autor ovog članka upravo John V. A. Fine. Otomanist Mark Pinson bio je doduše urednik ove zbirke, ali za Antića i Kecmanovića bilo je važno krivotvoriti Fineovu tezu iz 1975. godine, pripisati je utjecaju „građanskog rata“ i podmetnuti jednom mnogo manje poznatom otomanistu. Kad se krene putem intelektualnog nepoštenja sve postaje moguće. Korak po korak ulazimo u memljive odaje beogradske škole falsifikata.

Falsifikat je na djelu pri samom početku poglavlja o otomanskom razdoblju, gdje se kao moto koristi citat iz putopisa Benedikta Kuripečiča (ili Kuripešića), štajerskog pisara i tumača za latinski u habsburškom izaslanstvu otomanskom sultanu Süleymanu koje je 1530. predvodio Nikola Jurišić. Navodi se (59) da je Kuripečič u Bosni našao dvije nacije – Turke i Srbe, ali to se odnosi samo na „Gornju Bosnu“, prostor od Vrhbosne (Sarajevo) do Zvečana i Mitrovice u današnjem Kosovu. U Donjoj Bosni (od Une do Vrhbosne) on je prepoznao tri nacije: starosjedioce Bosance (Wossner) katolike, Srbe pravoslavce (Surffen, koje Turci nazivaju Vlasima, a zovu se i Ćići ili martolozi; došli su iz Smedereva i grčkog Beograda) i Turke (Benedikt Kuripešić, Putopis kroz Bosnu, Srbiju, Bugarsku i Rumeliju 1530, Sarajevo, 1950, 26-27). Premda je Šidak (1984) isticao važnost Kuripečičeva svjedočanstva kako u Bosni pri početku otomanske vladavine nije bilo drugih kršćana osim katolika i pravoslavnih, on je poricao točnost informacije o izvorištu pravoslavnih Srba. Bit će ipak da je vlaški naziv, koji Antić i Kecmanović po ustaljenoj srpskoj interpretativnoj konvenciji tumače kao znak društvenog statusa („slobodni stočari“), a nikako kao etničkog pokazatelja (slavenizirano romansko stanovništvo), itekako vezan uz priljev pravoslavnog stanovništva iz autonomne Srpske despotovine poslije pada Smedereva (1459). Uostalom, Antić i Kecmanović i sami navode da su otomanske vlasti „veliki dio stanovništva srpske despotovine prevele u socijalni status Vlaha“ (68).

Također ne stoji da je Kuripečič „na zapadu Bosne slušao pjesme o junacima i vladarima srednjovjekovne srpske države“ (68-69; bilješka u vezi s tim je nepotpuna i predstavlja čisto mazanje očiju), nego je točno da je Kuripečič zabilježio kako se o Milošu Kobiloviću „i danas mnogo pjeva kod Hrvata i po onim krajevima“ (Kuripešić, 39). Kod Antića i Kecmanovića Hrvati postoje samo gdje su potrebni dokazi za postavke srpskog nacionalizma. Kad nisu potrebni, onda ih nema, kao pri spominjanju zemalja koje je obuhvatila obnovljena Pećka patrijaršija, gdje su navedene južna Ugarska i Dalmacija, ali ne i Hrvatska (71).

Otomansko razdoblje najmršavije je sa svakog stajališta, premda prevladava vojno-politička povijest pisana širokim kistom. Nema nikakvih pokušaja da se nepristrano osvijetle otomanske ustanove i odnosi s „narodima knjige“, niti da se usporede razni periodi u otomanskoj praksi. Tek tu i tamo nailazimo na polemički bljesak uperen protiv pojedinih biranih meta. Tako se tvrdi kako Noel Malcolm zagovara tezu da je kršćansko „stanovništvo dobrovoljno davalo djecu“ kroz sustav devşirme (skupljanje, novačenje za janjičarsku vojsku), a to bi bilo ravno „potpuno proizvoljnom uopštavanju“ (b. 88, 70). No, kad pogledamo bosanski prijevod Malcolmove klasične Povijesti Bosne (Sarajevo, 2011) jasno je kako izuzetni britanski povjesničar ništa slična uopće ni ne tvrdi. On samo navodi podatak iz 1557., po kojemu je jedan visoki otomanski dužnosnik u svom kućanstvu imao 156 devşirme službenika (robova), „od kojih su pedeset dvoje bili Bosanci, a pretpostavlja se da su svi sakupljeni nekom vrstom privatne devširme, možda čak i na dobrovoljnoj bazi“ (113). Malcolm ovdje citira poznati članak uglednog turskog povjesničara Metina Kunta o tomu kako su se zimije pretvorile u otomanske vojnike (asker). Tu nema ništa neobično, posebno za poznavatelje otomanskog slabljenja. Janjičari su postali problem za carstvo kad su od birane elitne skupine postali nasljedna lobistička kasta, kad su počeli primati mito za novačenje muslimana, pa se onda počeli ženiti i novačiti vlastite sinove. Drugim riječima, bez obzira na okrutno izvorište devşirme sustava (Malcolm kaže „bezdušan postupak“) bilo je društveno poželjno biti janjičarom. No, to se ne uklapa u crno-bijelu shemu o otomanskom jarmu, a omogućava i napad, svojevrsnim ćorkom, na jedno od prvih imena svjetske balkanistike.

Poglavlje o bosanskoj povijesti do austrougarske okupacije (Ustanci i preporod) tipično je po nedostaku relevantnih izvora, među kojima, osim nekoliko izuzetka. nema knjiga nesrpskih autora, a s njima se posve neumjesno i anakronički polemizira. U pasusu u kojemu se kritizira suvremeni sandžački autor Muhedin Fijuljanin proširuje se napad na Muamera Zukorlića zbog navodne izjave „za jednu alžirsku televiziju“ (105), a u bilješci u kojoj se navodi sinteza Mehmedalije Bojića polemizira se s njegovom tobožnjom tezom o muslimanima „kao nosiocima državnosti Bosne i Hercegovine“ (116). Nedostaje najelementarniji kontekst za razdoblje nakon Francuske revolucije i Napoleonskih ratova. Nigdje nema ni riječi o Ilirskom pokretu i Gaju, čak, gotovo nevjerojatno, ni o Vuku Stefanoviću Karadžiću (premda je među ilustracijama i Karadžićev portret). Kratki pasus o Garašaninu obiluje greškama i varljivim formulacijama (u Načertaniju nije bilo predviđeno da se Srbija proširi na bilo koji dio teritorije tadašnje Habsburške monarhije, 105). Najzlokobniji je odlomak o ustancima tijekom Velike istočne krize, gdje se opušteno razglaba o „složenom odnosu prema muslimanima“, a zanemaruje se da je ovo razdoblje najgore sa stajališta međuetničkih odnosa u devetnaestom stoljeću. Po solidnoj studiji Đorđa Pejanovića: „Koliko je poginulo, koliko propalo u izbjeglištvu i po zbjegovima, a koliko se iselilo duša u razmaku od 1875‒1879 godine, ne zna se. Računa se da ga je na taj način nestalo preko 150.000 duša“ (Đorđe Pejanović, Stanovništvo Bosne i Hercegovine, Beograd 1955, 46).

Naročitih iznenađenja nema ni u prikazu austrougarskog razdoblja. Traže se slabosti svake inicijative, jer sve je gore od ujedinjenja sa Srbijom. Tako je prvi bosanskohercegovački sabor zapravo uveo „formalni, ograničeni parlamentarizam“, a modernizacija je imala za cilj „da obez-bijedi što uspješniju eksploataciju zemlje i predstavi moć i snagu Dvojne monarhije“ (134). No, upozorava se i na varljivu politiku Srbije te činjenicu da je knez Milan sklopio Tajnu konvenciju s Bečom (1881), te tako prihvatio „prekid svake politike Srbije prema Bosni i Hercegovini“ pa time i „polukolonijalni položaj“ koji je Srbiju pretvorio u „evropski Tunis“ (122). Zabavna je i primjedba da je uvođenjem „srpsko-hrvatskog jezika“ s dva ravnopravna pisma 1913. godine, „latinica po prvi put postala i službeno fonetsko pismo“ (134).

Kratko poglavlje o Sarajevskom atentatu zanimljivo je po obilju vrlo egzotičnih stranih izvora, uključujući i flamansku monografiju o belgijskom anarhistu Edwardu Jorisu, koji je 1905. godine bio umiješan u pokušaj atentata na Abdülhamita II. Cilj je relativizirati srbijansku odgovornost za Sarajevski atentat među povodima za pokretanje Prvog svjetskog rata. U procesu se napadaju Richard Hol-brooke, njegova udovica Kati Marton, te pokretači „novog talasa revizionizma“ među povjesničarima, u prvom redu Christopher Clark i Margaret MacMillan, koji zacijelo nisu spremni prihvatiti „nesumnjivu njemačku krivicu za svjetski rat“ (144-145). Za Clarka se veli da se „čak služio savremenim putopisima kako bi potvrdio stereotipe koji su poslije značaj-nih radova Edvarda Saida, Marije Todorove i Vesne Golsvordi [Goldsworthy] temeljno dekonstruisani i objašnjeni u nauci“ (146). Moguće je da bi Regius profesor povijesti na Sveučilištu Cambridge mogao nešto naučiti i od Vesne Goldsworthy, ali vjerojatnije je da bi Antić i Kecmanović mogli nešto naučiti od Clarka, ponajprije kako se raspoređuju dokazi.

Najproblematičnije tek slijedi. Poglavlje o Prvom svjetskom ratu počinje s citatom iz izjave pukovnika Dušana Simovića Narodnom vijeću SHS u Zagrebu iz prosinca 1918., gdje ovaj srbijanski oficir i budući pučist veli da se „jednokrvna braća“ izvan linije Osijek ‒ Đakovo ‒ Šamac ‒ cijela BiH ‒ Dalmacija do rta Planke (kod Rogoznice) mogu opredjeljivati po volji, ali da je sve unutar spomenute linije – Srbija. Povjesničarima koji misle da je takav stav opravdan, čak nešto poput realne politike, nema smisla dokazivati da su pogriješili u detaljima. Sve je u ovom poglavlju, a moglo bi se reći i u ostatku knjige, upućeno na sljedeću jednadžbu: Srbi (ne samo u BiH) su bili žrtve velikih zločina što opravdava njihova traženja za dominantnim položajem u poslijeratnom poretku. Prvi logori u europskoj povijesti otvoreni su za Srbe (Arad) (148). Protiv Srbije je vođen posve drukčija vrsta rata, u kojemu su „pored zarobljenih seljaka, ubijane žene i djeca“ (Mačva) (149). Srbi u BiH bili su predmet pogroma i terora, a vlast su održavale i „neregularne trupe muslimana i Hrvata“.

Sve se to koristi kako bi postalo razvidno da je jugoslavenska ideja tek taktičko oruđe srpskih elita u slabljenju Austro-Ugarske i izbjegavanju teritorijalnih sukoba poput onih koji su se od 1878. do 1918. vodili s Bugarskom. Zato i nema potrebe raspravljati o Jugoslavenskom odboru („propagandni komitet, koji je u punoj mjeri zavisio od srpske vlade“, 154) ili bilo čemu vezano uz stvaranje Kraljevstva SHS, jer sve je to tek tlapnja na pozornici na kojoj se čuje samo složno stupanje srpske vojske. Spominje se, doduše, Narodno vijeće SHS za BiH, pa i skrupule njegovih prvaka prema neposrednom ujedinjenju sa Srbijom, ali „spontano se razvio pokret koji je bio za neposredno ujedinjenje“ (159). Stoga uopće ne iznenađuje da je međuratnom razdoblju u novoj državi poklonjeno svega četrnaest stranica i to pod naslovom Vrbaska banovina, što upućuje na regionalnu potku u velikosrpskoj osnovi.

Zapravo, autori pokazuju neočekivanu sklonost za „administrativno i upravno emancipovanje pojedinih krajeva Jugoslavije“ (165), što su tobože omogućile Aleksandrove „vodene banovine“ za vrijeme diktature. Kolikogod bili skeptični prema takvom tumačenju kraljevih intencija, u očima autora ono popravlja povijesnu nepravdu prema Bosanskoj Krajini: „Po prvi put većinski Srbima naseljene oblasti Bosanske Krajine dobile su svoju lokalnu političku elitu, veća ulaganja u Banjaluku kao politički centar“ (165-166). Slijedi tužaljka Stevana Moljevića o zapostavljanju Banja Luke pod Austrijom i, kao obično, posebno dragocjen hrvatski dokaz o posebnosti Bosanske Krajine: „Od [prvobitne Bosne] se razlikuje Krajina, oko Banja Luke, stari Donji Krajevi, koje su bosanski kraljevi pomalo otkidali od Hrvatske. Njima su kasnije srpski doseljenici dali novo lice koje se posve razlikuje od Hrvatske“ (Josip Smodlaka, 166).

Krajinska usredotočenost u ovom poglavlju u potpunoj je opreci s nedostakom svakog interesa za ostale dijelove BiH i Jugoslavije. Naglašava se da je pod diktaturom, unutar okvira Vrbaske banovine i pod palicom bana Svetislava-Tise Milosavljevića, došlo do kulturnog, gospodarskog i infrastrukturalnog procvata Bosanske Krajine – zapravo do modernizacije ove regije. Među redovima se može zaključiti i da je svaka opozicijska akcija, čak ako su u njoj sudjelovali Srbi, u suštini protujugoslavenska („srpski i muslimanski narod [sic!] u daleko većoj mjeri prihvatili [su] jugoslovensku državu“). Pa je onda nelogično da se, primjerice, prota Dušan Kecmanović, iz Pribićevićeva SDS-a, ništa manje od prvaka Zemljoradničke stranke Branka Čubrilovića i Miloša Tupanjanina, zalaže „za srpsku ideju“ (170). Sve se razjašnjava tumačenjem da je vladajući dio srpske elite prihvatio privremenu Banovinu Hrvatsku („kao i irski homrul [home rule], trebalo [je] da bude jedinstven slučaj u vremenu evropske krize“, 171), dok je drugi, opozicijski dio, uključujući Mačekove dojučerašnje opozicijske partnere, bio za što manji teritorijalni opseg hrvatske autonomne jedinice. Jedini arhivski podatak u cijelom poglavlju, je bilješka iz fonda zemljoradničkog prvaka Jovana Jovanovića Pižona, koji se zalagao da Bosanska Krajina ne bude u Banovini Hrvatskoj.

Važno je izdvojiti tvrdnju autora kako je Mehmed Spaho, „u vrijeme koje je prethodilo sklapanju Sporazuma Cvetković-Maček“, izjavio „da ukoliko Bosna ne bi dobila autonomiju u okvirima Jugoslavije, ona treba da bude uključena u sastav Srbije“ (173-174). Budući da se Spaho od izbora 1938. do smrti (29. lipnja 1939.) samo jednom uopće oglasio u vezi s rješavanjem hrvatskog pitanja i to s jednom optimističkom izjavom (Črnomelj, 22. svibnja), mora se zaključiti kako mu pripisana izjava nije autentična. Premda je njeno porijeklo zamršeno (često se koristi u srpskoj apologetici, primjerice kod Stevena Burga i Paul Shoupa, The War in Bosnia-Herzegovina, Armonk, N.Y. 1999), u ovom slučaju potječe iz jedne nedostupne disertacije i jedne sporedne britanske knjige o Sandžaku, koja je opet prenosi iz jedne američke zbirke iz 1949. godine. Simptomatično je da autori nisu posavjetovali jedinu relevantnu knjigu o Spahinoj politici – monografiju Zlatka Hasanbegovića o JMO od 1929. godine (Zagreb, 2012). Ali cilj im i nije bio istraživački.

Poglavlje o Drugom svjetskom ratu pisano je s neskrivenim simpatijama za četnike. Premda se četnički zločini relativiziraju, ipak se ne prešućuju. Partizanska strana nije posve ignorirana, što bi bilo krajnje neobično za knjigu s Bosanskom Krajinom u žarištu interesa, ali četničke su vojne operacije posebno naglašene, na uštrb partizanske uloge. Zato su previše istaknute informacije iz istraživanja Marka A. Hoarea o muslimanskoj četničkoj organizaciji (Ismet Popovac, Mustafa Pašić, Fehim Musakadić) u istočnoj Hercegovini (The Bosnian Muslims in the Second World War, London 2013, 46-51), za raziku od mnoštva drugih mnogo važnijih predmeta iz Hoareovog opsežnog opusa o ratu u Bosni i Hercegovini. Umjesto Hoarea (uostalom i Joze Tomasevicha i mnogih drugih važnih autora) prednost se daje radu emigrantskog povjesničara Stevana K. Pavlovića.

Posebno poglavlje o ustaškoj represiji (Genocid u NDH) obiluje uobičajenim pretjerivanjima. No, autori domišljato koriste umjereniju literaturu kako bi stvorili dojam objektivnosti. Poglavlje je ujedno poligon za podsvjesni utjecaj što će biti od koristi za „tumačenje“ 1990-ih („U srebreničkom kraju ustaške vlasti su naoružale lokalne muslimane. […] u srezu Srebrenica Srbi su činili 70 odsto ratnih žrtava: od 1941. do 1945. od 1.011 Srba oko 90 odsto njih ubile su ustaše. Muslimana je ubijeno 400, većinom su ih ubili četnici“, 201). Upravo jer se želi naglasiti muslimanska uloga u ustaškoj represiji, makabrističan je zaključak, ponuđen bez trunka samoironije, kako „Naučno neosporne statistike stradanja muslimana značajno utiču na razvoj nacionalne svijesti savremenih Bošnjaka i stvaranje autopercepcije kao naroda-žrtve“ (b. 377, 201). Mučninu potencira zaključan napad na komunističke vlasti te „kasnije nacionalne pokrete muslimana i Hrvata i njihovih saveznika u SAD i EU“ (?), koji su (vlasti i pokreti!) navodno nastojali relativizirati ustaški genocid nad Srbima, a imenom i prezimenom zapravo se napadaju ‒ mladi njemački povjesničar Alexander Korb i Noel Malcolm.

Teško je sažeti proturječne niti poglavlja o komunističkom razdoblju (Socijalistička republika), u kojemu se prepliću nostalgija za jakim režimom u kojemu su Srbi predvodili sa željom da se ipak dokaže kako pluralizam dopušta otvorenija tumačenja. Dijelovi, posebno oni koji šibaju prihvaćanje „koncepcije saveza republika i pokrajina“, slijede tonove poznatog Memoranduma SANU, ali ima i korisnih deskriptivnih odlomaka, posebno u seg-mentu o Hrvatima u BiH (231-232). Dok su portreti pojedinih partijskih lidera, posebno Rate Dugonjića i Branka Mikulića, posve realni, poglavlje sadrži i mnoštvo neuvjerljivih i neusklađenih detalja, poput nebuloznih tumačenja Dejana Jovića (b. 440, 251). Preskaču se ključni sukobi i trendovi iz završnih desetljeća komunističke vlasti (ni spomena Karađorđeva, čistke liberala u Srbiji, kosovskih kriza, a tek usputno o Ustavu iz 1974.), a čitatelj ostaje bez daha nad provincijalizmom tvrdnje kako su u BiH obični građani pad istočnoeuropskog komunizma 1989. doživljavali kao „nešto što se u SFRJ dogodilo još 1948. godine“ (250).

Ovdje neće biti riječi o stvarnoj po-vijesti RS, dakle o razdoblju nakon 28. veljače 1992. Bilo bi to izlišno, premda je posve u skladu s dosad predstavljenom pretpoviješću. Uostalom, nije moguće ispravljati svaku rečenicu, svaku krivotvorinu, svaku insinuaciju. Dovoljno je navesti ovaj pasus o Srebrenici: “Prije svega, teško da bi se tragični događaji u Srebrenici mogli uklopiti u definiciju genocida. Genocid bi podrazumijevao pokušaj istrebljenja svih pripadnika ciljane grupe i odnosio bi se na sve njene pripadnike koji su u domašaju. Međutim, bili su pošteđeni bošnjačke žene i djeca, stari i bolesni i sve se odvijalo samo na ograničenom prostoru jedne opštine. Zatim, licitiralo se brojem ubijenih. Počelo je od 7-8.000 streljanih, iako je izvjestan broj poginuo u borbama, od artiljerijskih šrapnela, nailazeći na minska polja ili je nestao, a onda je već u Haškom tribunalu, bez objašnjenja, smanjen na manje od 5.000. Prema nalazima NVO ‘Istorijski projekat Srebrenica’ samo za 1.200 slučajeva postoje validni forenzički dokazi da se radilo o ubistvu“ (329-330). Srebreničko mezarje prekriva sve te slučajeve i forenzičke dokaze, ali i povijest RS. Istorija Republike Srpske, ukratko, znanstvena je i moralna katastrofa, koja vjerno odražava rasap našeg vremena.

Stanoje Stanojević je svoju povijest završio optimističkim peanom narodnoj snazi: „Bilans kuturnog i nacionalnog života ipak je u glavnom dosta povoljan. Velika nacionalna pitanja su na dnevnom redu. Prosvećenost i svest o zajednici prodire u sve šire slojeve“ (335). Više od stotinu godina kasnije, Antić i Kecmanović nisu tako optimistički raspoloženi: „Zaduženost, nezaposlenost, korupcija i privredni kriminal predstavljaju glavne probleme sa kojim će se RS nositi u narednim godinama“. Težnja za članstvom u EU poljuljana je činjenicom da se EU „nalazi u dubokoj ekonomskoj i političkoj krizi, te pod očiglednim transatlantskim patronatom, a još od raspada SFRJ ne pokazuje nimalo senzibiliteta za interese RS i srpskog naroda. Zato dobra vijest iz EU u Republici Srpskoj ostaje u drugom planu u odnosu na patriotske teme“ (387-388). Ekmečićev naslov, Između klanja i oranja, često navedenog kod Antića i Kecmanovića, u usporedbi i nije pretjerano groteskna najava.

https://behar.hr/istorija-republike-srpske/



Odgovor Čedomira Antića hrvatskom profesoru: "Ima Banac i ogledalo, možda bi ga pogled učinio malo skromnijim"

Šteta što je na samom početku prikaza (knjige "Istorija Republike Srpske" uvaženi jejlovac, iskazao mržnju i pristrasnost koje ga potpuno diskvalifikuju. Ipak, zbog značaja Jejla u maloj sredini smatrao sam za potrebno da mu odgovorim

Piše Čedomir Antić
16/10/2017

Spoiler:

Ivo Banac, univerzitetski profesor istorije u penziji iz Zagreba, napisao je prikaz knjige Istorija Republike Srpske koju smo pre dve godine objavili profesor Kecmanović i ja. Očekivao sam decentnu i minucioznu analizu ideje, koncepta i sadržaja knjige. Nažalost, dobili smo jedan početnički pokušaj prikaza, koji ne dolikuje ozbiljnom naučniku, a kamoli nekome ko se tako upadljivo i svuda hvali da je predavao na Univerzitetu Jejl (Yale University). Da li me utisak vara ili je ovaj prikaz, i još ponešto što je ovaj veleuvaženi emeritus rekao kod onog bošnjačkog nacionalnog radnika u nedavnoj emisiji na TV N1, ono najkvalitetnije što možemo da čujemo protiv našeg rada iz R. Hrvatske i Federacije BiH?!

Bančeva ideja je naravno skaredna. Umesto da velika znanja za koja veruje da ih poseduje upotrebi kako bi doprineo radu kolega istoričara, on od početka nastoji da diskvalifikuje knjigu. U tome nije uspeo. Krijući se iz hronološkog pristupa, prikrio je šovinističku tezu da Republika Srpska ne treba da ima istoriju. Ustvrdio je da je knjiga u celini prepuna istorijskih krivotvorina (falisifikata). Odabrao je tri primera iz srednjeg veka (za koji nije stručan) da dokaže kako je knjiga loše napisana (mada tu falisifikovanje ostavlja po strani). Zatim, Banac gubi strpljenje, preleće čitava stoleća iz raznih razloga ovlaš negativno ocenjujući autore, da bi konačno dao primer tumačenja zločina u Srebrenici i naveo da ne vredi ni raspravljati o predstavljanju istorije Republike Srpske od njenog nastanka 1992. godine do današnjih dana. Pristup i u čitavom tekstu izražena namera unapred diskvalifikuju Banca. On ne nastupa kao naučnik i u potpunosti je pristrasan.

Tumačenje nastanka i prirode Crkve Bosanske Banac je odabrao kao primer na kome treba dokazati ne samo nestručnost, nego i nečasan pristup autora. Iako nije posebno proučavao istoriju srednjeg veka on je očigledno našao za shodno da na ovom prilično slabom primeru izvede nekakav dokaz koji bi kasnije, sam po sebi omogućio naučnu diskvalifikaciju čitave knjige. Banac tvrdi da su autori namerno odabrali zastarelu literaturu na osnovu koje su Crkvu Bosansku predstavili kao crkvenu organizaciju koja je u početku bila pravoslavna ili bliža provoslavlju, dok to prema literaturi koju sam navodi upravo nije tako.

Istoriju pišemo, to bi Banac trebalo da zna, na osnovu izvora. Istorijske sinteze pišemo pre svega na osnovu istorijske literature. Istorijski izvori često ne omogućavaju autorima da neke svoje teze dokažu. Za razliku od Banca, mi smo odabrali literaturu koja je znatno novija od Džona Fajna (Johna V. A. Fine, Bosnian Church: A New Interpretation, 1975) i izneli smo sud o ovom pitanju. A kako o tome pišu hrvatski istoričari? Nada Klaić (Nada Klaic, Srednjovjekovna Bosna, GZH, Zagreb, 1989), koju citiramo... Ili Trpimir Macan (Trpimir Macan, Povijest hrvatskog naroda, Ljkolska knjiga, Zagreb, 2013) koji je mnogo više od Banca i većine drugih savremenih istoričara uticao na generacije nastavnika i učenika u Hrvatskoj?

„Greška" je ne citirati Fajna, a citirati kasnija dela Sime Ćirkovića, Dragojla Dragijlovića ili Noela Malkolma nije? Ne bih rekao... Ako i jeste, odakle Bancu, istoričaru savremene istorije pomisao da diskvalifikuje autora članka o ovoj temi u Enciklopediji pravoslavlja? Autori jedne istorijske sinteze nemaju potrebe da u svom delu ulaze u dokazivanje svih teza koje navode, posebno kada postoji naučna literatura na koju se pozivaju koja je novija i integriše u sebi ranije naučne debate. Naveli smo oko čega postoji nedoumica, oslonili smo se na određenu literaturu i opredelili se... Za razliku od Banca ne mislimo da u oskudici izvora postoje osnove da budu doneseni konačni i nesumnjivi zaključci. Šta je tu sporno?

Banac bi mogao da malo razmisli o upotrebi termina "pravoslavni" i "slavenska liturgija". Ćirilica nije u Bosni nastala pod uticajima dalmatinskih glagoljaša... Naravno da tu nije reč o naučnoj debati, već je pitanje samo da li je autor prikaza spreman da savlada sopstvene predrasude.

Ako autori citiraju Benedikta Kuripečića (habsburškog putopisca iz prve polovine 16. veka), a pritom u nekoliko prilika navedu da granice Bosne nisu iste u srednjem i novom veku, te da je srpsko stanovništvo postepeno naseljavao krajeve zapadno od reke Vrbas - odakle Bancu ideja da navede kako su autori želeli da prikažu Zapad današnje Bosne kao oblast u kojoj u Kuripečićevo vreme žive samo Srbi i Turci?

Ako Banac tvrdi da su Srbi zapadno od Drine ustvari etnički vlaško stanovništvo koje je kasnije posrbljeno, te da su drugačije tvrdnje deo nekakvog srpskog nacionalističkog narativa, kako onda objašnjava njihovo potpuno slavizovanje, a zatim i činjenicu da većina njih nosi tradicije iz krajeva srednjovekovne srpske države iz kojih su došli? Uostalom, u Hrvatskoj je rasprostranjena tvrdnja o promenama koje su Hrvatskom jeziku donela doseljavanja tog stanovništva. Danas, kao i pre stotinu godina, hrvatski književni jezik ne beži od rumunskog, već od srpskog jezika.

Kada na drugom mestu piše kako Kuripečić spominje Hrvate, Banac je svakako srećan i optužuje autore, koji to nisu spomenuli, za falsifikat (!). Autori, međutim, tu nisu napisali da su u tim krajevima živeli Srbi, već da je stanovništvo pevalo pesme o srpskim junacima i vladarima. Banac navodi kako su ti Hrvati pevali o „Milošu Kobiloviću". Odlično... Kakva šteta što nisu pevali o kralju Tomislavu ili Petru Svačiću ili možda vlaškim vojvodama Mirči i Vladu... Za koje možda, zbog velike, međunarodne zavere, nisu bili ni čuli. Jeste, to su bili pravi Vlasi: Pećkoj patrijaršiji trebalo je svega par godina da ih kao Hrvate natera da pevaju o Milošu Obiliću, a Katoličkoj crkvi četiristo da prihvate postojanje Trpimirovića.

Banac jeste penzioner i posvetio se poslu nacionalnog radnika, ali trebalo bi da zna da svaka istorija, pa i njegov toliko godina očekivan magnum opus u vidu doktorata, predstavlja tek diskurs. Da nije tako, on u njegovoj najpoznatijoj knjizi ne bi poredio Vuka Karadžića sa Antom Starčevićem. Ne bi sa toliko pouzdanja prihvatao teze o ekonomskoj ekspolataciji Hrvatske u Kraljevini Jugoslaviji, pošto je recimo međuratno razdoblje bilo vreme najvećeg uspona privrede hrvatskih zemalja i svakako je u tom periodu trajala decenija najvećeg razvoja grada Zagreba u istoriji. Takođe, bio bi mnogo oprezniji kad je reč o izvorima kojima predstavlja srpsko-arbanaške odnose... Njegov diskurs međutim nije ni nenaučan, niti je falsifikat. Ukoliko je iz nekih razloga propustio da se pozove na neki izvor ili naslov iz obimne literature to ne znači da je pogrešio, falsifikovao nešto ili čak da nije bio u pravu.

Ako 90 odsto istoričara danas smatra da je Fišerova teza o uzrocima Prvog svetskog rata ispravna, da li je dovoljan Bančev argument njegova primedba da su se autori Istorije Republike Srpske, biće dvojica provincijalaca, drznula da ospore tvrdnje Kristofera Klarka, autora koji (zaboga) predaje na Kembridžu?! Tvrdnju da srpska vlada nije umešana u atentat mi nismo ni morali posebno da dokazujemo. Eto, u bečkom Ministarstvu spoljnih poslova do tog zaključka su došli još tokom Julske krize iz 1914. godine. Ali Banac oseća potrebu da zaštiti Klarka od nas, ima i razloga.

Kako ozbiljno razumeti pokušaj Ive Banca da ospori poglavlje IRS posvećeno Prvom svetskom ratu? On kritikuje uvodni citat?! Da, citirali smo govor pukovnika Dušana Simovića pred Narodnim vijećem u Zagrebu. Nismo to učinili zato što nam je draga Velika Srbija, već zato što je taj govor paradigma onoga što je većina u srpskoj eliti u to vreme mislila. Šta je sve on citirao na početku pogavlja knjige Nacionalno pitanje u Jugoslaviji?! Pesnike, antičke geografe... Šta bi bilo kada bi neko danas tvrdio da je citirajući tako Miloša Crnjanskog Banac želeo da kaže da je jugoslovenska država bila razočarenje?! Uostalom, hajde da budem do kraja zlonameran i time Bancu podoban: i sam naslov Bančevog doktorata je netačan. Država o kojoj je pisao promenila je u tom razdoblju tri puta ime. Zašto ovakva jedna činjenica nije našla odraza u naslovu. Takva sitničavost i zlonamernost suština su Bančevog prikaza knjige Istorija Repulike Srpske.

Pišući o međuratnom razdoblju mi smo naravno odabrali da pišemo pre svega o Vrbaskoj banovini. Opet bi Banac želeo da ospori našu objektivnost tako što bi nam dao savet o čemu da pišemo. Vreme banovina je i vreme izvesne decentralizacije inače prilično centralizovane i nedovoljno demokratske jugoslovenske monarhije. Pišući o srpskom narodu u BiH i korenima Republike Srpske razumljivo je da smo razne segmente istorije srpskog, ali i drugih naroda BiH tog vremena, najbolje mogli da osvetlimo stavljajući težište našeg izlaganja na Vrbasku banovinu.

Tvrdnja da smo opisijući genocid u NDH potvrđivali srpsku nacionalističu paradigmu potpuno je natačna. Upravo, predstavili smo genocid kritički i odmereno. Naš pristup se malo razlikuje od pristupa Ive Goldšajna istoj temi u knjizi Hrvatska povijest. Odabrali smo srebrenički kraj kao primer stradanja, zato da bi pokazali koliko su duboke i složene spirale mržnje i nasilja. Ako smo to uradili da relativizujemo zločin u Srebrenici onda je to učinila i nemačka istoričarka Mari-Žanin Čalić u svojoj Istoriji Jugoslavije u 20. veku (Mari-Žanin Čalić, Istoriji Jugoslavije u 20. veku, Beograd, Clio, 2013).

Dobro bi bilo i da je neki hrvatski istoričar pisao o Drugom svetskom ratu obazrivo i uravnoteženo kao što je profesor Stiven K. Pavlović to činio. Nazivajući ga emigrantskim istoričarem, a Pavlović se u Britaniji našao kao dečak i istinski je Britanac, Banac meni danas daje puno pravo da njega samog nazovem običnim uobraženim gastarbajterom, koji se opustio i počeo da piše razne bijedastoče, što je posebno slučaj od kada se vratio doma, u svoj prirodni malograđanski habitat.

Gotovo je komična Bančeva potreba da diskvalifikuje poglavlje knjige IRS posvećeno Socijalističkoj Republici Bosni i Hercegovini. Ima li tu netačnosti? Za njega je „palanački pogled" na svet ocena jednog od autora da je u BiH krajem osamdesetih godina 20. veka bilo rasporostranjeno mišljenje da se SFR Jugoslavija/SR BIH još 1948. godine oslobodila rigidnog istočnoevropskog komunizma. Da li Banac razume pročitani tekst? Autor ne kaže „oslobodila se", nego da je „većina verovala da se oslobodila"...

Sve do sada rečeno je samo zato da bi, citirajući nekoliko pasausa posvećenih zločinu u Srebrenici, Banac pomislio da može da diskvalifikuje glavninu knjige i poglavlja koja govore o nastanku i istoriji Republike Srpske. Šta je problem? Izneli smo činjenice o tom jezivom zločinu. Zbog toga nas veliki broj sličnih šovinista i večitih nezadovoljnika - Bančeve srpske intelektualne braće i sestara - već godinama napada sa istim žarom i inteligencijom. Gde je takav, makar i toliko objektivan koliko naš, pristup hrvatskih istoričara o bilo kom spornom pitanju: ne samo Jasenovcu i Jadovnu... Gde je isti pristup Miljevačkom platou, Gospiću ili Pakračkoj poljani?

Banac počinje svoj prikaz tezom da je Republika Srpska frankenštajnovska tvorevina. Svako poređenje njenih granica sa granicama Izraela navodi ga na zlurade i malicioze optužbe da bi Srbi mogli da povrate otete zemlje na kojima su nekada bili u većini. Na fobije i pasije nemam odgovor. Šteta što je na samom početku prikaza uvaženi jejlovac, iskazao mržnju i pristrasnost koje ga potpuno diskvalifikuju. Ipak, zbog značaja Jejla u maloj sredini smatrao sam za potrebno da mu odgovorim. Što se tiče lepote Frankenštajna i zgodnih granica, Ivo Banac ima zemljovid „lijepe domovine", nastale na genocidu i progonu koji Repubika Srpska već zbog svojih malih kapaciteta nikada ne bi mogla da dosegne. Ima Banac i ogledalo, možda bi ga pogled ili dva učinili malo skromnijim.
avatar

Posts : 6310
Join date : 2014-12-12

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by beatakeshi on Tue Oct 17, 2017 10:58 am

bijedastoče
avatar

Posts : 5402
Join date : 2015-11-22

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by Gargantua on Tue Oct 17, 2017 11:01 am

pa tako nekako, skupa uzev
avatar

Posts : 17368
Join date : 2014-10-27

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by ostap bender on Tue Oct 17, 2017 11:02 am

kakve crne cetnicke operacije a da nisu vodjene uglavnom protiv partizana.


_____
navijao bih protiv zvezde i da igra protiv tima od 12 radulovica
avatar

Posts : 17368
Join date : 2014-10-27

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by ostap bender on Tue Oct 17, 2017 11:03 am

brate jadan gavrilo. da ustane iz groba sve bi ih potamanio.


_____
navijao bih protiv zvezde i da igra protiv tima od 12 radulovica
avatar

Posts : 17368
Join date : 2014-10-27

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by ostap bender on Tue Oct 17, 2017 11:05 am

a ova poredjenja sa izraelom. can you say nakba? neka ih neko obavesti da to mozda vise i ne prolazi najbolje.


_____
navijao bih protiv zvezde i da igra protiv tima od 12 radulovica
avatar

Posts : 5402
Join date : 2015-11-22

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by Gargantua on Tue Oct 17, 2017 11:05 am

na stranu što je on niđe veze s naslovom knjige, ni konceptualno, ni simbolički ni hronološki

to je prosto prva laž
avatar

Posts : 6310
Join date : 2014-12-12

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by beatakeshi on Tue Oct 17, 2017 11:09 am

(Za one koji ne govore "naš jezik" . nisu bijedastoče  nego bedastoće).
Nadam se nekom tv duelu koji ću rado preskočiti.

edit - Da li ima primera da politikolog piše istorijske radove?


Last edited by beatakeshi on Tue Oct 17, 2017 11:13 am; edited 1 time in total
avatar

Posts : 17368
Join date : 2014-10-27

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by ostap bender on Tue Oct 17, 2017 11:10 am

pa da. sta ce on tu? on je zapravo nesto posve drugo. uzasno je kako ga svi svojataju. 

i sta je istorija republike srpske? valjda postoji istorija jugoslavije i bosne pa onda konsekvento i istorija RS. nema istorije RS kao 'jake pod-drzavne tvorevine' a da nije istorija ratova za jugoslovensko nasledje. sve drugo je glamurizacija toga.


_____
navijao bih protiv zvezde i da igra protiv tima od 12 radulovica
avatar

Posts : 11203
Join date : 2012-02-12
Location : сваки свога убијте субашу

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by паће on Tue Oct 17, 2017 11:21 am

beatakeshi wrote:(Za one koji ne govore "naš jezik" . nisu bijedastoče  nego bedastoće).

Под 1, зајеби наводнике, није то наводно језик него језик. Под два, тај језик има име и зове се нашки. Под три, у западним варијантама нашког је напросто ствар неког ситног престижа да се не прави разлика између ч/ћ те џ/ђ, пре свега у писању. У изговору се то смандрљава да ниси баш начисто које је које (а ту онда дођу и разне варијанте далматинског где се ч изговара као ц а ћ као смандрљано чћ, например на Вису). Тако да оно ч горе није неправилно него питање стила.


_____
памтим савршено - не сећам се кад сам последњи пут нешто заборавио
They say you can't have a cake and eat it too. Then they say "have a cake".
avatar

Posts : 5402
Join date : 2015-11-22

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by Gargantua on Wed Oct 25, 2017 3:19 pm

Stephen Kotkin, When Stalin Faced Hitler


Foreign Affairs Prerelease: When Stalin Faced Hitler

It is June of 1941, and it seems perfectly clear that Adolf Hitler and Nazi Germany have won the war. But Hitler has made a fateful choice: to attack the Soviet Union and open up a new front in his struggle for world domination. After a long, hot summer night spent in heated conversation with his top advisors, Joseph Stalin orders his forces to prepare for combat.

In “When Stalin Faced Hitler,” historian Stephen Kotkin tells the story of that night and narrates the lives of the two men who had led their countries into a titanic confrontation that became one of the most important turning points in World War II and proved catastrophic to Hitler’s dreams. The prereleased essay from the November/December issue of Foreign Affairs is an exclusive adaption from Stalin: Waiting for Hitler, 1929-1941, the forthcoming second volume in Kotkin’s acclaimed three-part biography of the Soviet leader. The first volume was published in 2014 and was a finalist for the Pulitzer Prize.

“Stalin,” Kotkin writes, “did what winning leaders do: he articulated and drove toward a consistent goal, in his case a powerful state backed by a united society that had eradicated capitalism and built industrial socialism. ‘Murderous’ and ‘mendacious’ do not begin to describe him. At the same time, Stalin galvanized millions. . . . [H]is power was magnified many times over by ordinary people, who projected onto him their ambitions for social justice, peace, abundance, and national greatness. . . . Stalin was a myth, but he proved equal to the myth.”

Hitler—a failed art student and draft dodger—seemed like an unlikely person to fill the role of Stalin’s chief foreign adversary. But, Kotkin writes, “history is full of surprises,” and “Hitler turned out to be a master improviser: often uncertain but a man possessed of radical ideas who sensed where he was ultimately going and grasped opportunities that came his way.” He was, as Kotkin puts it, “someone neither Marx nor Lenin had prepared Stalin for.”

As the Nazi war machine began to turn its sights on the Soviet Union, Stalin “shrank from trying to preempt Hitler militarily and failed to preempt him diplomatically.” The story, of course, does not end there, and “the question of who most miscalculated is not a simple one,” Kotkin notes.

ceo tekst
sendspace.com qwsml4
sendspace.com/dl/8e71370529dc48c6525219c5dbd03fa8/59f08f0d720e5dc8/qwsml4/2017_Kotkin_When-Stalin-Faced-Hitler.pdf


Lako se čita, priča jeste 100 puta ispričana ali mislim da ima zanimljivih detalja.
avatar

Posts : 17368
Join date : 2014-10-27

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by ostap bender on Wed Oct 25, 2017 10:47 pm

zizek likes this


_____
navijao bih protiv zvezde i da igra protiv tima od 12 radulovica
avatar

Posts : 5402
Join date : 2015-11-22

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by Gargantua on Thu Nov 02, 2017 5:19 pm

Benjamin Madley, “An American Genocide: The United States and the California Indian Catastrophe, 1846-1873” (Yale UP, 2016) by New Books in History
https://player.fm/1mwQmw #nowplaying


In fewer than thirty years, California’s Indian population fell from 150,000 to 30,000. In An American Genocide: The United States and the California Indian Catastrophe, 1846-1873(Yale University Press, 2016), Benjamin Madley, Associate Professor of History at UCLA, argues that war or disease can’t explain this population drop. The state and federal government carried out genocide against California Indians between 1846 and 1873. Madley uncovers, in excruciating detail, how government officials created a killing machine that cost at least $1,700,000.

An American Genocide has won many awards, including the Los Angeles TimesBook Prize for History, the Raphael Lemkin Book Award from the Institute for the Study of Genocide, the Charles Redd Phi Alpha Theta Award for the Best Book on the American West, the California Book Award’s Gold Medal for California, and the Heyday Books History Award. The book was also named a New York Times Book ReviewEditor’s Choice, an Indian Country Today Hot List book, and a Choice magazine Outstanding Academic Title. True West Magazine also named Madley the Best New Western Author of 2016.

Re: Mala istorijska biblioteka

Post by Sponsored content


    Current date/time is Sat Nov 18, 2017 10:29 pm